21. sep, 2016

Ei kyrkje på kvar ein haug

Ein rundtur gjennom 5 nordlege regionar i Italia får meg til å tenkja at vi skulle hatt fleire bedehus på Vestlandet. Den sørvestlege kyststripa i Noge  er kjent som bedehuslandet, men vi kjem sørgjeleg til kort mot Italia når det gjeld mengda av gudshus. For makan til den mengda som regionane Lombardia, Liguria, Toscane, Emilia-Romagna og Veneto kan skilta med, har eg ikkje sett i noko anna område - verken i protestantiske  eller i katolske land. I Kvinnherad og på resten av Vestlandet var folk nøgde om dei klarte å reisa eit bedehus i kvar bygd utover på tidleg 1900-tal. I dag står mange av dei meir eller mindre ubrukte. Men vi skulle likevel hatt fleire hus for å konkurrera mot italienarane. Særleg var det imponerande å køyra over fjellet frå Scio til Riva del Garda. I desse område ligg "landsbyane" tett nærast på kvar ein haug. Og haugar er det mange av her. Og samtlege små husklyngjer - same kor små dei var - hadde si eiga kyrkje som sjølvsagt var dominerande i "landsbyen."  Den minste busetninga eg fekk auga på, hadde omlag 10 hus.  Om vi overfører dette til ei kvinnhersk bygd som Uskedal, så skulle det vore minst 8, kanskje 9 bedehus i denne bygda. Nordfrå skulle sjølvsagt Ljosnes hatt sitt eige bedehus, det same måtte Rød hatt. Bedehuset som alt er i Uskedal, kunne kanskje dekka den sentrale delen av bygda, sjølv om Dønhaug nok ville hatt sitt eige. Vidare oppover i dalen måtte det vore bedehus på Haugland, og på Musland. Elva har alltid delt bygda, så det måtte vel vore eit hus på Nedre Fet der kanskje folket på Døssland kunne gå. Sørover i bygda ville det vore trong for to bedehus, eitt på Eik og eitt på Steinsletto. No har det vore litt religiøs uro  i bygda siste månadene, og truleg hadde denne mengda av bedehus gjort det rolegare etter  Sponheim-prinsippet om "Kvar mann si høna"