Mot vindkraft på "våre" fjell.

30. aug, 2014

Ferieturen i haust gjekk til Helsingfors og St. Petersburg. Det er kanskje ikkje heilt stovereint å støtta opp under russisk turisme i desse tider, men når norske fiskeeksportørar kan selja fisk via Island, så kan eg vera turist via Finland. På den måten snik vi oss unna boikotten. St. Petersburg er noko heilt for seg sjølv. Naturlegvis er det svært langt frå gjennomsnittsrussland, men likevel ei lærerik oppleving. Den enorme samlinga av rikdom i form av eit utal katedralar og palass som er fullstappa med gull og kunstskattar, gjer at det er lett å forstå at tsarvelde måtte få ein brå og brutal slutt. Når kvar enda tsar anten han heitte Peter, Aleksander eller Nikolai, eller for den skuld Katarina, skulle ha sitt eige palass - eitt for sommar og eit anna for vinter- og kvart bygg skulle vera meir storslått enn det forrige, var det sjølvsagt ikkje nok å suga margen ut av sitt eige folk, då måtte heile Europa bidra. At Nikolai II avslutta tsarstyret med å verta brutalt drepen saman med kona og borna er det ingen som kan forsvara, heller ikkje russarane ser positivt på dette i dag. Men det er ufatteleg at dette vanvitet kunne halda fram like til 1917. Fotografiet viser Blodskatedralen som vart reist til minne om mordet på tsar Aleksander II i 1891. Om ein ser bort frå galskapen i denne maktkonsentrasjonen som rikdomen representerer, er St. Petersburg ein flott by for turistar. Ein kan undra seg over at det let seg gjera å byggja denne byen i sumpområda langs elva, Neva frå tidleg 1700-tal, men det er kanskje like imponerande at det let seg gjera å byggja oppatt alt dette etter øydeleggingnane under andre verdskrigen. Under Sovjet-tida vart nok ikkje alle desse bygningane like høgt verdsett- Blodskyrkja var til dømes lager like til 1991. Restaureringa av denne og mange andre bygningar pågår enno.

9. jul, 2014

Selfie

Dei siste 14 dagane har eg vore på ikkje mindre enn to konsertar. No kan det nok diskuterast om ein av dei kan kallast konsert. Det Ausekarane presenterer er som dei sjølve seier, meir eit haraball. Under ferjedekket kan du ikkje stilla for store krav, her må du prøva å setja deg i den rette stemninga og berre la deg riva med av galskapen. Du veit jo kva du går til, så då må ein akseptera øltrafikken mellom benkeradene.

Den andre konserten var i Borggarden med Bjørn Eidsvåg. No har dei fått alkoholservering til desse arrangementa også, utan at det generte noko. Eg har alltid hatt stor sans for Bjørn Eidsvåg, både dei mange fengjande melodiane og alle dei gode tekstane. Som han sjølv fleipar med; når han ikkje kan spela på utsjånaden sin, må han leggja desto meir arbeid i tekstane. Det var ikkje uventa eit godt vakse publikum på Eidsvåg-konserten, og svært mange av desse hadde sine nye smarttelefonar med. Når du brukar 3-400 kr på konsertbilletten, skulle ein kanskje tru at ein var mindre oppteken av smarttelefonen under konserten for å få med seg det som vart formidla. At dei vil bruka dei gode kamera som er på desse telefonane til å ta bilete av artistane kan ein likevel forstå, og i dag er det heller ingen som snakkar om fotoforbod på konsertane. Det ville vore heilt nyttelaust. Men når svært mange er mest opptekne av å ta bilete av seg sjølve og sine veninner ( det var klar overvekt av damer på konserten) for i neste augneblink å leggja det ut på ei eller annan nettside, då er det grunn til å lura. Kor mange foto dei tok av seg sjølve dei som sat på dei to-tre radene framføre meg, veit eg ikkje, men det er utruleg respektlaust både mot artisten og mot andre  publikum.

1. jun, 2014

Eg har i eit tidlegare blogginnlegg uttrykt velleta over markeringa av nasjonaldagen i heimbygda mi i år. Den var etter mi vurdering uvanleg vellukka. Feiringa av grunnlovsdagen har sjølvsagt verdi i seg sjølv, men ofte har desse bygdevise samlingane positive sideeffektar som ikkje har så mykje med 17. mai å gjera. Bakgrunnen er sjølvsagt at her kan ein møta folk ein sjeldan ser og  pratar med. Det kan vera bygdefolk vi ikkje har kryssande vegar med verken i det daglege arbeidslivet eller på fritid, eller det kan vera fråflytta bygdefolk som ein meir eller mindre har mista kontakten med. Eg møtte representantar for begge desse gruppene i år. Særleg den fråflytte gav meg sjansen til ei oppklaring på noko eg har fundert hardt på det siste halvåret. Eigentleg er dette ei svært alvorleg historie som lett kunne enda i ein tragedie. Men tilsynelatande gjekk det bra, i alle fall om vi overser mogeleg psykiske lidingar i ettertid. Og trass i den alvorlege undertonen så er historia alt for god til å gå i gløymeboka. I oppveksten hadde eg fleire jamgamle nabojenter på begge sider Oppibygdo, og den eine av desse hadde eg tettare kontakt med enn dei andre både medan vi var småungar og også oppover i ungdomstida. Det var aldri snakk om kjærasteri, vi var berre leikekameratar og gode vener. Det var kanskje ikkje så lett å oppfatta for alle - då vi begge var i realskulealder, gjorde mor til jenta seg  ofte ærend innom rommet hennar når vi var der.  På 17. mai minna ho meg på at ho alltid måtte følgja meg heim på kvelden fordi eg var så mørkredd. Men sympatisk no let ho som om ho var mørkredd då vi vart litt eldre - så dermed vart rollane ombytte. Dette kan jo minna om ein liten flørt, og det var nok det som låg bak den dramatiske historia om skoen hennar som ho no altså kunne fortelja var brun - og ikkje grøn, og skoparet var nykjøpt dagen før. Dette er eigentleg ei trekanthistorie der det gjekk hardt ut over tredjemann. Hendinga føregjekk ein av dei siste skuledagane mine i 7. klasse på Bringedalsbygda skule i 1963. Nabojenta gjekk då i 6. klasse. Her i bloggen er det berre slutten som vert fortalt i ultra kortversjon.  Alle overlevde. Den nye skoen vart kasta og aldri meir brukt. Detaljane kjem seinare.

19. mai, 2014

Nasjonaldagen vår er ein fin dag. I år var det ekstra stas i og med at grunnlovsjubileet sette ein  spiss på markeringa - sjølv om akkurat det truleg ikkje merkast så mykje i småbygdene på Vestlandet. Når vi i tillegg vart velsigna med strålande vårver, vert det sanning i strofa "...kan ein ingen stad venare sjå." Som mange 17. mai-talarar gjer eit poeng utav, så var vi heldige med at mennene på Eidsvoll gjorde seg ferdige i mai og ikkje i november. Du skal vera temmeleg hardhuda for ikkje å synast at det er vakkert med det norske flagget mot ein bakgrunn av irrgrøn bjørkeskog og snøkledde fjelltoppar. Eg synest markeringa i mi vesle heimbygd var svært vellukka i år - den beste på lang tid. Mange år har eg har gått heim med ei kjensle av at både eg og fleire av aktørane har vore gjennom eit pliktlaup. Slik var det ikkje i år. Nemnda hadde lagt opp til mange gode innslag der ikkje minst ungane imponerte. Det gjer inntrykk når eit kor av alle skuleborna i bygda klemmer i veg med mange av dei mest kjente songane våre. Kanskje ikkje strålande songmessig, men med glød og innleving og av full hals. Øysten Skjæveland sin tale fekk folk til å høyra etter. Her var dei obligatoriske formuleringane på ein slik dag kombinerte med dagsaktuelle tema som lokal integrering, målsak og bønder i levande bygder. Det kan tenkjast at eg var komen i ekstra godlune av programmet, for då andakten vart framført uvanleg seint på dag, høyrde eg etter også den, og eg let meg imponera av dei to unge kvinnene som hadde den til vanleg utakknemlege oppgåva å halda andakt på nasjonaldagen. Eg trur at mykje av forklaringa til denne vellukka feiringa ligg i at det er mange unge foreldre som kjenner ansvar, stiller opp og tek eit tak for bygda både når det er 17. mai og ved andre høve.

9. mai, 2014

Jo eldre eg vert, desto meir glad vert eg i sommaren. Det kan ha ein samanheng med at sommarmånadene i barndommen står for meg som ein einaste lang slått. Slåtten starta når skulen slutta, og slutta når skulen tok til att. I vaksen alder dreiv eg sjølv småbruket, og i løpet av ein lang lærarferie (Ja, ja- eg veit det heiter avspasering.) skulle alt arbeidet som var forsømt på bruket sidan sist sommarferie, gjerast. Men no, i godt vaksen alder, utan ansvar for verken jord eller dyr, er store delar av året ein einaste lang sommarferie.

Men no trugar mørke skyer. Det er klåre og tvillause teikn på at vi hadde sommaren 2014 nokre dagar i april.  Askane står like bladlause som dei har gjort sidan siste hauststormen, medan eika viftar med grøne blad. I full tiltru til gamle verteikn, bur eg meg difor på ein regntung sommar. "Eik føre ask, gjer plask"